Του Απόστολου Παπακωνσταντίνου
Δρ. Συνταγματικού Δικαίου –
Δικηγόρος, Πολιτικός Επιστήμονας

Το άρθρο αποβλέπει στην ανάδειξη μιας μεθοδολογικής πρόσληψης της Δημόσιας Διοίκησης όχι ως αυτόνομου συστήματος ενταγμένου στην εκτελεστική λειτουργία, αλλά σε σχέση με το θεσμικό και πολιτικό περιβάλλον της. Η προσέγγιση αυτή παρέχει τη δυνατότητα για πληρέστερη κατανόηση κρίσιμων πτυχών της λειτουργίας της, οι οποίες δεν είναι πάντοτε ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Κομβική σημασία αποκτά εν προκειμένω η διάσταση της νομιμοποίησης της διοικητικής δομής, η οποία είναι, στην κυριολεξία, «νομιμοποίηση εκ των αποτελεσμάτων». Η απώλεια της νομιμοποίησης αυτής πλήττει τη θεσμική αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος και δοκιμάζει τα όρια αντοχών της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι η τελευταία διαθέτει ικανότητα προσαρμογής και αναπτύσσει ανακλαστικές αναδράσεις απέναντι σε φαινόμενα κρίσης που διακυβεύουν την υπόστασή της. Ανακλαστικές αναδράσεις, οι οποίες είναι ικανές να υπερβούν τα διαφαινόμενα θεσμικά αδιέξοδα. Ο εκδημοκρατισμός της Δημόσιας Διοίκησης, με την ανάδειξή της σε «δημόσιο χώρο» και η υιοθέτηση και εμπέδωση ενός νέου διοικητικού πολιτισμού, αποτελούν τις ιδεολογικές, φιλοσοφικές και αξιακές αφετηρίες για κάθε εγχείρημα εκσυγχρονισμού της διοικητικής δομής.  

H συντακτική επιτροπή που εγκρίνει τα άρθρα που δημοσιεύονται στο site, αποτελείται απο τους

Δρ. Βασίλης Γκίκας

Δρ. Άρτεμις Δεδούλη

Δρ Γιώργος Θάνος

Δρ. Απόστολος Παπακωνσταντίνου

«.......Αδυνατεί το κράτος να καταβάλλει τα ήδη υπεσχημένα με το ν. 3029/02; να καταβάλλει τις υποχρεώσεις του;   να αντιμετωπίσει τα ταμειακά προβλήματα των άλλων ασφαλιστικών οργανισμών;  Επιδιώκει απλά και μόνο τον εξορθολογισμό του συστήματος και την νομική και οικονομική  του θωράκιση;......»

Οι έμφυτες ανησυχίες και ο σκεπτικισμός γύρω από τον νέο θεσμό πρέπει να ξεπεραστούν.  Οι πολιτικές ηγεσίες αλλά και το συνδικαλιστικό κίνημα και γενικότερα οι κοινωνικοί εταίροι έχουν πρωτίστως το χρέος να υπερβούν τις  γνωστές πρακτικές  και συνήθειες,  χρέος  που  με τραγική ποιητική μεγαλοπρέπεια περιγράφεται στις «Βάκχες» του αρχαίου τραγωδού Ευρυπίδη  «.....άρχοντας της πολιτείας οφείλει να ξυπνάει από τον υπνηλό κανόνα  της καθιερωμένης και γιαυτό λογικευμένης συνήθειας και παράδοσης και να έχει την δύναμη να οραματίζεται το μέλλον και κάθε ανανέωση, όταν αυτή επιβάλλεται από έναν θεό ή από κάποια ανώτερη έμπνευση  ανανεωτική και δημιουργική.  Ας αποθάνει κάθε κυβερνήτης που δεν γνωρίζει να βλέπει και να θερμαίνει το στήθος του από ότι ζωντανό νέο και υποσχετικό».

........Σε μια περίοδο όπου η πολιτική οδηγείται, δίχως υπερβολή, σε τέλμα, μια ομάδα πολιτών με ανησυχίες και αγωνία για το μέλλον αποφάσισε πρόσφατα να συστήσει τον «Όμιλο Πολιτικού Προβληματισμού για την Κοινωνική Δικαιοσύνη και τον Δημοκρατικό Εκσυγχρονισμό». Ο Όμιλος ιδρύθηκε από ανθρώπους που έχουν διακριθεί στον χώρο του επαγγέλματός τους, στις γνήσιες πολιτικές διαδικασίες και στην κοινωνική ζωή. Φιλοδοξία μας είναι να αποτελέσει ένα αποτελεσματικό και καινοτόμο βήμα για τη δημόσια έκφραση των πολιτών.........

"......Μια Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, όπως αυτή που συστάθηκε πρόσφατα από την Κυβέρνηση δεν είναι από τη φύση της σε θέση να διεκπεραιώσει την αποστολή της υποβολής συνολικής έκθεσης για τις μελλοντικές προοπτικές του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, ........."

Η κρίση του ασφαλιστικού συστήματος συνιστά το σημαντικότερο και οξύτερο ίσως πρόβλημα για τη χώρα μας. Η καθυστέρηση στην αντιμετώπισή του το καθιστά μάλιστα ολοένα και εκρηκτικότερο. Από την άποψη αυτή το άνοιγμα του κοινωνικού διαλόγου για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι ασφαλώς ευπρόσδεκτo. Μένει να διευκρινιστούν οι αναγκαίες διαδικασίες και το περιεχόμενο του διαλόγου αλλά και να τεθούν οι βασικές αρχές που πρέπει να διέπουν τις μεταρρυθμίσεις που θα υιοθετηθούν.

Οι κλασσικοί ορισμοί της διαφημίσεως δίδουν ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση και πώληση αγαθών ή υπηρεσιών, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι τα διαφημιστικά μηνύματα διαδραματίζουν ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό ρόλο. Η διαφήμιση στον σκληρό της πυρήνα λειτουργεί ως παραγωγός ιδεολογίας, μέσω της οποίας επιδιώκεται η διαφύλαξη και αναπαραγωγή του υφισταμένου κοινωνικοπολιτικού συστήματος.  Συνεπώς οι εν λόγω ορισμοί χρήζουν αναθεωρήσεως. Η διαφήμιση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως μιά τεχνική πειθούς, αλλά ως ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο.

Κατά την τελευταία δεκαετία διεξάγεται μεγάλη συζήτηση γιά τον ρόλο της τηλεοράσεως στην διαμόρφωση και υλοποίηση της εξωτερικής πολιτικής των κρατών. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η τηλεόραση αποτελεί έναν πανίσχυρο μηχανισμό, ο οποίος δύναται να υπαγορεύει το περιεχόμενο των πολιτικών αποφάσεων, ενώ άλλοι τάσσονται υπέρ της θέσεως ότι η τηλεόραση αποτελεί μία ακόμη μεταβλητή, την οποία πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψιν τους οι κυβερνήσεις κατά την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής.